Integriteit is niet te koop

Het probleem met partijen die zich niet aan de maatschappelijke en wettelijke normen houden is vaak dat zij zelf een verkeerde voorstelling van zaken hebben. Daarom leg ik in dit artikel uit waarom een recruiter die een significant deel van zijn eigen vergoeding aan tipgevers weggeeft. Als significant zie ik in dit artikel 25% van de vergoeding die een werkgever aan de recruiter betaald bij een succesvolle plaatsing.

De hoofdvraag die gesteld moet worden is waar de 25% die een tipgever krijgt voor betaald wordt. Een vermogensverschuiving moet immers een reden hebben. Juridisch noemen we dat ook wel de titel van de overdracht van het goed. Er kan natuurlijk juridisch gezien sprake zijn van een schenking. De recruiter is zó blij dat jij hem de tip geeft dat hij zomaar 25% van zijn vergoeding betaald aan een derde die de tip heeft gegeven om de nieuwe werknemer te vinden.

Het zal waarschijnlijk niet de gulheid van de recruiter zijn die tot het uitbetalen van de vergoeding leidt. Het ligt meer in de lijn der verwachtingen dat er sprake is van een overdracht onder bezwarende titel. Of te wel, de tipgever levert een tip c.q. informatie aan de recruiter en wanneer dit tot een succesvolle plaatsing leidt dan is de recruiter de daarover overeengekomen vergoeding verschuldigd. De bezwarende titel impliceert derhalve ook dat er een overeenkomst is tussen de recruiter en de tipgever. Deze hoeft niet op schrift te zijn vastgelegd. Het kan ook mondeling zo overeengekomen zijn.

De prestatie van de recruiter is duidelijk. Dat zijn namelijk keiharde euro’s. De inhoud en waarde daarvan is door de aard van het goed duidelijk en helder. Interessanter is wat de inhoud en waarde van de tip is. De waarde is de tegenprestatie die de recruiter geeft. De inhoud daarentegen is interessanter. Technisch gezien gaat het om informatie die de recruiter graag wilde hebben. De vraag is echter waarom deze tip waarde heeft én waarom het zelfs 25% van de vergoeding die de recruiter zelf ontvangt waard is.

Daarbij is het goed om te kijken wat de recruiter zelf moet doen om de kandidaat geplaatst te krijgen. De recruiter heeft verschillende dingen die moet gebeuren. Allereerst is de recruiter zelf ook een ondernemer of een zelfstandig beroepsbeoefenaar. Dat betekent dat de recruiter allerlei bedrijfskosten moet maken en allerlei verplichtingen heeft die daaruit voortvloeien nog voor dat hij enige activiteit heeft ontplooit.

Daarnaast moet de recruiter werkgevers vinden die bereid zijn om met hem samen te werken, er moeten contracten worden gesloten, de recruiter moet een goed beeld van het bedrijf krijgen en wat voor kandidaten bij hun passen, er is papierwerk dat moet worden gedaan, er moet contact wordt onderhouden over de vacatures die moeten worden vervuld en die juist alweer vervuld zijn.

Geschikte kandidaten moeten worden gestuurd naar werkgevers en als een werkgever geïnteresseerd is dan moet de recruiter contact met de kandidaat opnemen om een afspraak met de kandidaat en de werkgever te arrangeren. Mogelijk zal de recruiter daar dan ook bij willen zijn of vooraf nog even een gesprek met de kandidaat willen hebben om deze voor te bereiden. Na afloop moet er weer contact zijn met zowel de kandidaat als de werkgever om na te praten over het sollicitatiegesprek.

Mocht er een match zijn tussen de werkgever en de kandidaat dan zijn er vermoedelijk nog meer gesprekken en als de deal eenmaal rond is dan is er vermoedelijk ook nog even contact tussen alle partijen. Meestal mag een recruiter zijn factuur ook niet meteen sturen ná de plaatsing en is er eerst een periode waarbij er wordt gekeken of de plaatsing daadwerkelijk tot een succesvolle arbeidsrelatie leidt. Ook dan moet er weer contact zijn tussen alle betrokken. Op dat moment mag de recruiter eindelijk zijn factuur sturen naar de werkgever c.q. zijn klant.

Nu komt de vraag wat een tipgever moet doen om de vergoeding van 25% van de recruiter te krijgen. Het enige dat de tipgever moet doen is een tip geven. Informatie geven aan de recruiter. Informatie heeft natuurlijk waarde alleen een tip om een kandidaat geplaatst te krijgen die 25% van de vergoeding van de recruiter waard is, is wel héél erg hoog. De recruiter is letterlijke tientallen uren bezig met de plaatsing en heeft ook nog eens hoge bedrijfskosten. De tipgever hoeft er niks voor te doen.

Er vanuit gaande dat de recruiter een marktconform tarief heeft dat dus niet hoger is dan van andere recruiters is het merkwaardig dat hij dan ook nog eens 25% van zijn eigen vergoeding weg kan geven aan iemand die daar feitelijk niks voor hoeft te doen terwijl de recruiter zelf wel alle kosten heeft die elke andere recruiter ook heeft. De bereidheid om 25% van de vergoeding weg te geven is in dat licht ook zeer merkwaardig want je gaat toch niet zo’n significant deel van je eigen inkomen zomaar cadeau geven.

Het antwoord op de vraag is daarom dat de vergoeding van 25% aan een tipgever namelijk niet is om een tip te krijgen. Die bereidheid om zo’n significant deel van de eigen vergoeding kan ik alleen verklaren door dat er sprake is van omkoping. Dat de vergoeding wordt gebruikt om werknemers van een bedrijf dat interessante kandidaten te hebben bereid te krijgen om informatie over hun collega’s te verstrekken. Dat betekent dus dat er feitelijk sprake is van bedrijfsspionage.

Of een recruiter met een dergelijk business model dat kan doen op een legitieme manier c.q. dat er überhaupt sprake kan zijn van een business model dat moreel en juridisch door de beugel kan weet ik niet. Ik heb er in elk geval zéér sterke twijfels over. Daarnaast kan ook worden afgevraagd of een recruiter daadwerkelijk 25% van zijn eigen vergoeden aan een tipgever betaald. Het lijkt mij daarom eerder dat de werkgever die zich laat omkopen niet alleen zijn integriteit kwijt is maar ook nog eens met lege handen staat.

Helemaal wanneer de eigen werkgever er achter komt dat de werknemer informatie over zijn collega’s tegen betaling aan de recruiter verkoopt. De werknemer beschikt over die informatie om zijn werk te kunnen doen. In veel gevallen zal de werknemer daarom ook expliciet tot geheimhouding verplicht zijn over alles wat hij door en tijdens zijn werkzaamheden te weten is gekomen. Daarnaast kan informatie over collega’s mogelijk ook tot bedrijfsgeheimen gerekend worden.

Één ding staat als een paal boven water. De werknemer heeft de informatie over zijn collega’s niet om zichzelf daarmee te bevoordelen. De werkgever kan op dat moment de werknemer op staande voet ontslaan, waarna er ook géén recht op een uitkering is vanwege het feit dat men verwijtbaar werkloos is, wanneer die contractueel overeengekomen is een boete opleggen die vaak in de tienduizenden euro’s kan lopen. Ook kan de werknemer zich geconfronteerd zien met een strafrechtelijke aangifte en met een beetje pech ook strafrechtelijke vervolging in verband met omkopingsgerelateerde delicten.

De ervaring leert dat partijen die hun werk er van hebben gemaakt om zichzelf te verrijken op onethische manieren ook heel goed weten om zelf de dans te ontspringen. Denk daarom als werknemer twee keer na voor dat je met een recruiter die 25% van zijn vergoeding belooft in zee gaat. Integriteit is immers niet te koop.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *